دوشنبه 1 فروردین 1401 ساعت 1 بامداد

بگذار یک بار دیگر شروع کنیم. بالاخره یک قرن گذشته است!

«خورشید» مبنای این تقویم ایرانی ست. اگرچه درباره آن دروغ های بسیار به ما گفته اند. «چراغ آسمان»، چه واژه صحیح، زیبا و هوشمندانه ای.

در قدیم الایام بسیار به ساده نویسی و کوچه بازاری نویسی اعتقاد داشتم. فهم مخاطب و طبع او را راضی میکند. اما بعد ها، طی سالها فهمیدم باید جایی باشد که آنطور دلت میخواهی بنویسی. من دلم میخواد آنطور بنوسیم که گویا برای یک دوست محترم و ادیب ، نامه ای بر روی کاغذ با خودنویس مینوسم. دیگر به خود اجازه نمیدهم هرطور بخواهم بنویسم. تو هم که این را می‌خوانی برای من همان جایگاه را داری.

من پارسی می‌نویسم. گمان میکنم پارسی می‌نویسم! من عاشق و دلباخته زبان پارسی ام. اما نژاد پرست و زبان پرست نیستم. من از فرانسه لذت میبرم. از زبان عربی و ادبیات عظیم ش لذت میبرم. آنها برای من حکم میهمان را دارند. این زبان ها با سدی از ادبیات و فلسفه تکامل یافته اند. طی صد ها سال. نمیشود به خاطر مشتی در تاریخ مانده و نژادپرست به میهمان توهین کرد. اما میهمان قرار نیست صاحب خانه شود.

شاید این ادبیات و نوشتار سنگین باشد. اما برای من دلنشین است. باشد که شما نیز بی حوصله نشوید. به همین خاطر کوتاه و مختصر خواهم نوشت. از آنچه در سکوت ذهنی دستگیر من میشود خواهم نوشت. نه آنکه ذهن بازی گوشی کند، کلمه بسازد و من ویراستار او باشم. ذهن باید افسار بخورد. آنگاه به او بگویید که میخواهید چه خلق کنید.

دیگر بقایتان…

تعارف نکن! یه چیزی بگو...!

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s